Önceki pazar günü, hiç beklemediğimiz bir şekilde 11 yıllık ev arkadaşımızı, artık kızımız gibi olan Sindi' mizi kaybettik...
Şimdi geriye onlarca resim, video ve hatıra kaldı...
Tüm hayvanalrı seviyorum, Tarçın'ımız ve Lokum'umuz da var ama Sindi hep ayrıydı; bundan sonra da yerine başkasını koyamayacağız...
Zaman geçtikçe her ölüme alışılıyor belki ama şu iki üç cümleyi yazmak bile hala zor geliyor...
Kaybetmeye hazır değildik ama ne yapalım, mecburen "Güle güle kuzuzcuk"...
Çok üzüldüm gerçekten :(
YanıtlaSilNe zor bir duygudur kim bilir :(
Öyle gerçekten :((
YanıtlaSilUmarım çabuk atlatırsınız. Benimde bir kez köpeğim oldu yaklaşık 6 ay birlikteydik ama öldüğünde çok üzülmüştüm. Ki ben bile kendimden bunu beklemedim. Onlarda hayatımızın bir parçası kabul etmek lazım.
YanıtlaSilAslıcığım çok üzüldüm :( sabır ve dayanma gücü diliyorum size...
YanıtlaSilDeniz, ne kadar hayatımıza işlediklerini kaybedene kadar fark edemiyoruz değil mi... Artık eve tekrar köpek alamayız diye tahmin ediyorum...
YanıtlaSilYeşim, çok teşekkürler :(
YanıtlaSil